De dominantie van goksponsoring in het Belgische voetbal voedt politieke tegenreacties

Het Belgische voetbal blijft nauw verweven met de kansspelindustrie. Ondanks steeds strengere regels rond gokreclame heeft nog altijd een duidelijke meerderheid van de clubs uit eerste klasse een gokgerelateerd merk als hoofdsponsor op het shirt.

Voor het seizoen 2025–26 telt de Belgische Pro League naar schatting ongeveer 10 van de 16 clubs met een sponsor die fungeert als afgeleid merk van een erkende gokoperator. Vanuit regulatoir oogpunt wordt deze concentratie niet langer als toevallig beschouwd, maar als structureel. Dit gegeven speelt een steeds grotere rol in hoe beleidsmakers de effectiviteit van de huidige wetgeving evalueren.

Hoewel gokreclame op de voorkant van shirts formeel is ingeperkt, is de zichtbaarheid van gokken in het Belgische voetbal niet verdwenen. Ze heeft zich verplaatst naar indirecte brandingstructuren die technisch binnen de regels blijven.

Veelgebruikte voorbeelden zijn:

Deze merken hebben zelden een zelfstandig economisch model. Hun voornaamste functie is merkzichtbaarheid, niet winstgevendheid. Voor beleidsmakers versterkt dit het gevoel dat gokreclame niet is teruggedrongen, maar herverpakt.

Individueel zijn deze samenwerkingen vaak juridisch verdedigbaar. Collectief schetsen ze een ander beeld.

Wanneer de meerderheid van een nationale topcompetitie commercieel verbonden blijft met gokmerken, is het voor beleidsmakers moeilijk om dit te zien als te goeder trouw aanpassing. Steeds vaker wordt dit geïnterpreteerd als bewijs dat gedeeltelijke verboden structureel tekortschieten.

Een vaak onderschat gevolg van deze praktijken is hun impact op de marktstructuur. Alleen grote internationale gokgroepen beschikken over de middelen om complexe submerkecosystemen op te zetten die:

Kleinere Belgische operatoren kunnen zich zulke parallelle mediaplatformen of zichtbaarheid-only merken eenvoudigweg niet permitteren. Het gevolg is dat grijze-zone strategieën schaal belonen boven nalevingscultuur.

Ironisch genoeg staat dit haaks op een van de oorspronkelijke beleidsdoelstellingen: het behoud van een evenwichtige, lokaal verankerde gereguleerde markt. In de praktijk versnellen borderline praktijken net de marktconcentratie in het voordeel van multinationals.

Voor beleidsmakers is deze evolutie bijzonder problematisch: gokgerelateerde merken blijven zeer zichtbaar. Die combinatie werkt politiek explosief.

Ze helpt verklaren waarom recente beleidsvoorstellen veel verder gaan dan sportsponsoring en zich richten op de kernmechanismen van gokken zelf, zoals nachtelijke sluitingen van online gokplatformen. Dit zijn geen theoretische ideeën, maar reactieve maatregelen tegen een systeem dat als ondermijnd wordt ervaren.

Commercieel gezien bieden indirecte merken clubs tijdelijke stabiliteit en operatoren blijvende zichtbaarheid. Politiek gezien loopt de kost echter snel op.

Wanneer beleidsmakers concluderen dat wetgeving er niet in slaagt gokblootstelling te verminderen, volgt zelden bijsturing. In plaats daarvan komen harde resets: overgangsmaatregelen verdwijnen, flexibiliteit verdampt en handhaving wordt strenger.

De dominantie van gokgerelateerde sponsors in het Belgische voetbal wordt steeds minder gezien als een tijdelijk overgangsfenomeen. Ze wordt steeds vaker aangehaald als bewijs dat het huidige model faalt.

Vanuit Casinorating-perspectief is de boodschap helder:
borderline naleving kan tijd kopen, maar rechtvaardigt strengere ingrepen en diepere beperkingen.

In het huidige politieke klimaat worden creatieve workarounds steeds vaker een last — en de volgende reguleringsstap kan aanzienlijk minder speelruimte laten.